Sporten dankzij een boek

Eerder was ik niet zo fanatiek in het sporten. Pas op mijn 56e begon ik met hardlopen. In dat eerste jaar heb ik 2 wedstrijden gelopen, puur voor mezelf om ergens voor te trainen en het eens mee te maken. Het feit dat ik als 50 plusser hardloop en fantiek ben geworden is blijkbaar bijzonder genoeg als reden om geinterviewd te worden. Vandaag 6 mei 2020 stond het door Andre Bijl telefonisch afgenomen interview in het Nederlands dagblad.

De titel is door hem bedacht, en gebruik ik voor deze blog. Het hele artikel mag ik helaas niet plaatsen i.v.m. het auteursrecht, wel de 1e 50 woorden. De foto is door mij zelf aangeleverd dus plaats ik hierna.

Hoe belangrijk was sport vroeger voor u?

‘Eigenlijk niet zo heel erg belangrijk. Ik was niet bepaald een liefhebber. Als we op school een balspel deden, werd ik altijd als laatste gekozen. Ik ben in mijn jeugd een poosje lid geweest van een hockeyclub, maar ook dat werd geen succes. En als volwassene heb ik me zelfs aangemeld bij de sportschool. Anderzijds was ik best fit en vond bewegen op zich wel leuk… De link naar het hele artikel lees je hier

Het artikel vervolgt hoe ik door het lezen van een boek ben gaan hardlopen. Dat kun je nalezen in mijn eerdere blog. Hardlopen waarom zou je dat doen? Nu zijn mijn hardloopprestaties niet heel geweldig, ik ben niet snel, al vindt iedereen die ik ken het stoer dat ik het kan. In november 2019 liep ik mijn eerste wedstrijd, de 3km voor beginners bij de Drechtstadloop, en 1 maart 2020 vlak voor de lockdown liep ik de 5 km bosrun in Zeist.

Sinds de lockdown zijn alle evenementen afgelast, de marathon van Rotterdam, een veel kleinere bosloop die ik zou doen in mijn eigen buurt. Maar je kunt wel een virtuele loop doen. Voor 75 jaar bevrijding heb ik op 1 mei een 4,5 km afstand hard gelopen in mijn eigen buurt. Dit bewijs je door de afstand op je sporthorloge te laten zien en je betaalt voor deelname en de medaille.

Geschiedenis hardlopende vrouwen

Als je bijna alle boeken die er zijn leest over hardlopen, kom je vanzelf een keer de ongelooflijke geschiedenis tegen van de eerste vrouwen die mee wilden doen met een marathon. Ooit was men in de veronderstelling dat hardlopen niet goed voor vrouwen zou zijn. Het vrouwelijk lichaam zou het niet aankunnen, stel je voor dat de baarmoeder eruit viel. Dat kinderen baren veel zwaarder is dan hardlopen en ook veel gepuf en gehijg vergt, waren deze ‘deskundigen’ vast vergeten.

Eerste vrouwen Boston Marathon

In 1966 wou de 24 jarige Bobbi Gibb zich inschrijven voor de Boston marathon, maar werd afgewezen. Ze besloot illegaal mee te doen, verstopte zich en sprong tevoorschijn nadat de mannen waren gestart. Al gauw ontdekte zij dat er een vrouw in hun midden liep en waren sportief enthousiast. Bobbi zette een geweldig snelle tijd neer (3.21.40), al telde die toen nog niet mee voor de records. Er is een film over haar gemaakt (wind in the fire) die ik ooit nog hoop te zien.

In 1967 schreef de 20 jarige Kathrine Schwitzer zich in voor de Boston Marathon onder haar initialen, en kreeg startnummer 261. Toen de leiding ontdekte dat er officieel een vrouw aan het meelopen was, probeerde Jock Semple (in pak) haar uit de wedstrijd te trekken.  Omdat de pers truck erbij stond zijn er foto’s van.

Haar vriend en andere mannen hielden hem vast en duwden Jock weg zodat zij toch de hele marathon kon uitlopen. 4:20.02 Kathrine heeft vijftig jaar later, als 70 jarige nog een keer de Boston Marathon uitgelopen en deed er toen 20 minuten langer over 4:44.31. Ze schreef het boek: Marathon Woman.

Haar boeiende verhaal is te zien via deze link

Helaas ben ik niet op jonge leeftijd begonnen met hardlopen. Dat zou om meerdere reden goed zijn geweest, bovendien woonde ik vlakbij het prachtige Slot Zeist. Een ideale plek om rondjes te rennen. Je hebt zelfs een straat die: het rond, heet.

Hardlopen is goed voor je zelfvertrouwen, zegt men. Ik loop vooral om mijn conditie goed te houden en omdat het heerlijk is om buiten te zijn, wat voor weer het ook is.

Drechtstadloop november 2019
Please follow and like us:

About the author