Het verdwenen thuis

Over de band tussen moeders en dochters is veel geschreven. Die relatie kan heel hecht zijn, of juist gecompliceerd. Zelf heb ik geboft, daar ik een lieve moeder had. Als je nog kind bent, zo jong als ik was op de bovenste foto, heb je geen idee dat het ooit zal veranderen. Zij stierf rond mijn 22e.

Vakantiefoto van ons als cover

Na mijn moeders (en later mijn vaders) overlijden brak er een periode aan van een niemandsland, ik was als een een eiland in de stamboom. Er was niemand meer boven mij en nog niemand onder mij. Op een dag zag ik in een lokaal een poster hangen met dit gedicht van Neeltje Maria Min. Het verwoordde precies mijn gevoel van toen.

Mijn moeder is mijn naam vergeten

Mijn moeder is mijn naam vergeten,
mijn kind weet nog niet hoe ik heet
Hoe moet ik mij geborgen weten?
Noem mij, bevestig mijn bestaan,
laat mijn naam zijn als een keten.

Neeltje Maria Min

Het leven gaat door

Inmiddels ben ik de trotse moeder van twee volwassen dochters en zo is het leven weer doorgegeven. Het prachtige lied van Venice, Family Tree verwoord dit heel mooi in deze regel: “May it always comfort us to know, the family tree will always grow.”

Het heeft wel even geduurd voor ik ruimte had om te gaan schrijven over mijn moeder en vader. Dat resulteerde uiteindelijk twee autobiografische romans. Mijn eerste roman kwam uit in 2014; Het verdwenen thuis met als schrijversnaam Lidwien Stok. Ik gebruikte toen mijn 2e voornaam i.v.m. het onderwerp van het eventuele volgende boek.

De titel van het boek spreekt voor zich, het ‘thuis’ is verdwenen, maar niet het huis zelf. Een soort neutronenbom effect, de mensen zijn er niet meer, maar het gebouw staat er nog wel… Na een bezoek aan mijn geboortedorp in 2019 schreef ik deze blog: Zeist en mjn vaders huis

Korte inhoud van Het verdwenen thuis

“Iris moet in 1950 noodgewdongen terugkeren naar Nederland uit Nederlands Indie. Ze is hoogopgeleid voor een vrouw in de jaren 50, en oogt door haar Indische bloed licht getint. Ze ervaart soms discriminatie bij haar terugkeer in de Nederlandse samenleving.

Begin jaren zestig vormt ze haar eigen gezin, en krijgt twee kinderen. Ze ervaart een verschil in belevingswereld tussen haarzelf en haar buurvrouwen die zich vooral richten op het huishouden.

Als haar dochter Susanna tiener wordt, gaat ze steeds meer haar eigen weg. Op het moment dat Susanna gaat studeren en verhuist, besluiten Iris en haar man om naar het platteland te verhuizen. Daar wordt Iris na een aantal jaren ziek. Susanna heeft erg veel moeite om hiermee om te gaan, en worstelt met haar geloof.” 

Boekpresentatie 2014

Het was heel gezellig dat er enkele neven en nichten aanwezig waren toen ik mijn boekpresentatie gaf aan de Grote kerksbuurt in Dordrecht. Mijn 2e boekpresentatie zou overigens maar iets verderop in de straat zijn.

Het boek start in 1950, mijn moeder had echter al een heel leven met heftige ervaringen achter de rug in Nederlands Indie. Daar weet ik niet heel veel van, enkele feitjes staan er op de pagina: Indische stamboom Daar kun je ook lezen dat onze familie meer schrijvers heeft voortgebracht. 

De publiciteit die ik toen aan het boek gaf via facebook, en via andere kanalen heb ik inmiddels weer stopgezet. De 1e oplage van het boek is uitverkocht en hij is alleen nog te krijgen via mij of in de bibliotheek.

De maker van deze kaart is Bert (die ook de covers van mijn boeken met mij ontwierp) kreeg gelijk! Het 2e boek wat verscheen is Tot zwijgen gebracht)