Indische Familie

“Mijn opa, mijn opa, mijn opa, in heel Europa was er niemand zoals hij,” zo gaat het liedje van Annie M.G. Schmidt. Dat kan ik zingen, omdat mijn opa sowieso niet uit Europa kwam. Hij is geboren en getogen en gestorven in Azie, Indonesie (toen Nederlands Indie).

Mijn Indische voorgeschiedenis van moeders kant start bij mijn overgrootvader Jacobus Hendricus Hompe uit Amsterdam. Als militair vertrok hij 1884 naar Nederlands Indie, nadat zijn eerste vrouw overleed. Misschien in de hoop daar gelukt te vinden. Hij trouwde op Java met een Moluks/Indonesische vrouw genaamd Maria Leander. Zij ziet er echter op de enige foto van haar redelijk blank uit en hij nogal Zuid Europess.

Mijn overgrootouders van opa’s kant

Zij kregen samen een kind; Willem Eduard Hompe, mijn opa. Het gezin woonde op de kazerne. Veel mannen trouwden niet met hun Inlandse vrouw of Naj (zoals dat toen heette). Maria stierf echter al jong en daarna kon of wilde Jacobus niet voor zijn zoon Willem zorgen. Mijn opa werd toen als halfwees naar een weeshuis gebracht. Waar en wanneer mijn overgrootvader zelf is gestorven is onduidelijk.

Willem Eduard Hompe

Mijn opa Willem studeerde hard, en verhoogde daarmee zijn status. Hij had nogal wat in te halen als kind van gemengd bloed, zonder ouders. Later werd hij dirigent van het kerkkoor Sint Ceacilia. Omdat ik via mijn tante vernoemd ben heb ik ergens nog het erecertificaat uit 1935 liggen. Toen hij jaren later zich met Maria Welter die hij op het koor ontmoette wou verloven was dat eerst omstreden.

Mijn overgrootouders van oma’s kant

Mijn Oma Maria D.J. Welter was de dochter van Guus Welter (familie van Charles Welter, Minister van Kolonien) en Maria Kloppenburg. De bovenstaande foto’s komen uit het boek: Uitgestelde huwelijksnacht van mijn nicht Louise Hompe. Ze schreef twee boeken en verhalen over haar ouders die staan op de site indischhistorisch

Hieronder staan mijn oma en opa, zijn het niet prachtige voorouders? Mijn oma zou officieel puur Hollands zijn en geen Indisch bloed hebben, alleen mijn opa…

Mijn grootouders van mijn moeders kant

Willem en Maria trouwden in 1916 in Batavia(?) en krijgen 6 kinderen, 4 dochters en 2 zonen. Het hele gezin staat op de foto hieronder. Mijn moeder is de 2e van rechts bovenin, staand naast haar broer Jack. Hij was de oudste van het gezin en ging voor 1940 naar Nederland om te studeren. Hij ontkwam als enige aan de internering door de Japanners. Onlangs is er in Nijmegen in de wijk Batavia Noord een straat naar hem vernoemd, de Jack Hompestraat

complete gezin Hompe in gelukkige tijden 1936 Blitar

Voor de oorlog was het een redelijke onbezorgde jeugd neem ik aan, tot eind 1941 de Japanners binnenvielen in Nederlands Indie. Mijn opa werd rond 1942 gevangen genomen door hen als Nederlander en werkzaam als gemeente ambtenaar (Notaris). Mijn oma en de 5 jongste kinderen werden geinterneerd in een vrouwenkamp. Al gauw moest de jongste zoon in zijn eentje naar het mannenkamp, omdat Japanners jongens vanaf 10 jaar als volwassenen zien. Dat moet heel traumatische voor hem zijn geweest.

… meer.info volgt over: Kamp Banjoe Biroe, ramp met Junyo Maru…..

Na de oorlog

In de periode na de 2e wereldoorlog probeerde iedereen weer het oude leven op te pakken, maar dat was niet eenvoudig. Het was op allerlei fronten erg onrustig in het land. Ook op persoonlijk niveau, aangezien mijn opa was overleden bij de ramp met de Junyo Maru. Mijn oma bleef alleen achter met de jongste kinderen. Men pakte studies of werk weer op en droeg zoveel mogelijk bij aan het gezinsinkomen. De meeste spullen van voor de oorlog waren ze kwijt, maar erger nog was het verlies van het gevoel van veiligheid en geborgenheid, door de kampervaringen.

De buskaart van mijn moeder uit 1947 vond ik in de oude doos die mijn broer uit onze erfenis heeft bewaard. Ze ging haar studie afmaken om haar onderwijsacte te halen en werkte daarna als onderwijzeres in Batavia. (foto’s van klasje volgen). In haar correspondentie vond ik brieven van oud leerlingen die haar schreven toen ze weer in Nederland woonde.

Drie kinderen van het gezin trouwden na de oorlog, en daarom zijn een aantal van mijn neven en nichten in Nederlands Indie geboren (1947/8). Uiteindelijk is iedereen begin jaren 50 teruggekeerd naar Nederland (gerepatrieerd). Uit de 6 kinderen Hompe zijn 21 kinderen geboren. Er zit wel 20 jaar verschil tussen de oudste en de jongste. Toch noem ik ons als neven en nichten de 2e generatie Indische Nederlanders, daar wij zijn opgegroeid en geworteld in Nederland.

MS Oranje

Mijn oma keerde in 1949 met twee van de dochters (o.a. mijn moeder) definitief terug naar Nederland. Zij zou geen weduwe pensioen krijgen als ze er bleef, als Indonesie onafhankelijk werd van Nederland. Op 15 december 1949 gingen ze aan boord van de MS Oranje. Die reis duurde drie weken en tijdens die reis werd op 27 december 1949 de officiele onafhankelijkheid van Indonesie een feit.

In 2018 was er een tentoonstelling over het schip De MS Oranje, daarover schreef ik een blog op 15 augustus j.l.

….deze pagina is nog in opbouw….

Over

Reacties gesloten.