Vogelen in corona tijd

Heb ik me verveeld in de corona tijd? Dat niet, de extra tijd die ik kreeg omdat mijn werk tijdelijk stopte, heb ik in de tuin kunnen werken. dat was ook wel nodig en werd een metamorfose zoals je op de foto’s kunt zien.

Het leverde naast een mooi resultaat helaas ook rugklachten op. Dat krijg je als je als ruim 50 plusser tekeer gaat als een beest. De fysio was gesloten, dus ik moest gas terugnemen, ook met hardlopen. Wel werd ik telefonisch geinterviewd voor de krant (zie sporten dankzij een boek). Mijn laatste officiele hardloop prestatie was een kleine virtuele loop rond bevrijdingsdag, met een mooie medaille als aandenken.

Tijdens onze vaste wandelingen in de buurt zagen we de natuur om ons heen veranderen, de luchten werden schoner, de bloemen mooier, het water in de sloot helderder. We kwamen onverwacht een ree tegen aan de rand van een parkje. In de sloot zagen we veel graskarpers wat me meteen deed denken aan de oude schoolplaat van Koekkoek ‘In sloot en plas.’

Behalve op reigers lette ik nog niet heel veel op de vogels, ook al is dat bijbels. “Kijk eens naar de vogels”, staat er in Lucas 12: 24. De app birdnet had onze interesse flink aangewakkerd. Hiermee kun vogelgeluiden in je omgeving opnemen en direct laten analyseren. Zo leerden wij de zang herkennen van de tjif tjaf, de zwartkop, de fitis en natuurlijk ook de kleine karekiet. Je moet toch iets als je geen Nico de haan van de vogelbescherming mee kunt nemen. De cursussen van Nico en Camilla zijn overigens een aanrader voor beginners.

In het riet hoorden we vaak het blikkerige gezang van de kleine karekiet en begonnen spontaan over hem te zingen: ‘Je hoort hem wel, maar je ziet hem niet, hij is net als de wind.’ Toen het moment eindelijk daar was dat de vogel zich aan ons toonde, had ik natuurlijk geen fototoestel bij me. De foto boven is van een tjif tjaf aan de tongplaat in Dordrecht. Hij vond de stengels van de plant best wel aantrekkelijk.

Andere mensen kunnen vanuit hun luie tuinstoel vogels bekijken. Dan stuit ik op een klein probleem, onze kat houdt op zijn manier ook van vogels. Gelukkig is er veel natuur op 3 km van ons huis. Ondergelopen akkerlanden zijn bevorderd tot nieuwe Dordtse Biesbosch. In mei zag ik daar een futen nest, wat mij meteen tot beginnend vogelaar deed bekeren. Watervogels zijn een dankbaar onderwerp om te fotograferen, ze zijn niet zo opvliegend.

Een kleine watervogel met heel veel temperament is de meerkoet. De kinderen hoor je altijd piepen om hun ouders, en die vader, man wat een drama maakt die als je ergens in de buurt van zijn gezin loopt. Of is het de moeder? Hij blaast zichzelf op, zo klein als hij is, en sist naar je. De 1e keer schrik je en daarna glimlach je. Als een zwaan naar je sist dan kijk en wijk je wel uit, zoals de twee zwanen die ieder aan een kant van een brug zitten als een soort standbeeld. Waag het niet hier te passeren.

Fuuten vind ik prachtig, die mooie kop en kuif! Een dag aanschouwde ik mams en paps meerkoet die tegenover een futen echtpaar met kind kwamen te liggen. De meerkoeten werden enorm boos en maakten een scene, de fuuten zag je al gauw achteruit deinsen en wegzwemmen. Ze zijn zachtmoediger denk ik, geen wonder dat ik me vertrouwd bij hen voel. Dat gevoel is helaas niet wederzijds. Zo gauw ze me zien zwemmen ze weg, dat komt vast door het meerkoet trauma.

In het natuurgebied is het meestal heerlijk stil, het enige geluid wat je hoort is het kwaken van de kikkers, die een lekkere prooi zijn voor de futen, of een meerkoet kind roepend om zijn ouders. Soms hoor je wat auto’s en motoren, of nog erger, de motor van de machines van de groenvoorziening. Die achtervolgen mij overal. Een enkele keer hoor ik een pastoraal gesprek over het water naar me toe gedragen worden.

De mensen die je tegenkomt zijn vriendelijk en geduldig, ze komen voor de flora en fauna of voor een stevige wandeling. Dordrecht biedt dat allemaal naast een mooie historische stad (even reclame maken hoor).

Sinds de rivm heeft bedacht dat het beter is dat je ook in de frisse buitenlucht elkaar op afstand moet houden, worden sommige mensen banger. Ik stond op de lange brug in dit natuurgebied te fotograferen. Een oma met kind stond te wachten en ik gebaarde dat ze kon passeren.

‘Kunt u iets meer opzij gaan,’ vroeg ze.

Kijkend naar de 20 cm die ik nog van het water verwijderd was antwoordde ik; ‘Ik kan moeilijk in het water gaan staan.’

‘Dat begrijp ik maar’, zei ze en besloot toen toch achter mij langs te lopen.

Mijn mooiste ontmoeting in dat gebied echter was met de gele kwikstaart. Ik hoorde enthousiast gezang en zag hem bovenop een hoge rietstengel zitten. Gauw mijn fototoestel in de aanslag. Een ideale plek omdat mijn zoomfucntie neigt naar het focussen op de stengel, i.p.v. op de vogel (ik heb geen telelens). Hij vloog een stukje dichterbij en leek te blijven zitten tot ik helemaal klaar was. Al deed hij natuurlijk zo zijn best voor een vrouwtje.

Als je er meer op gaat letten, ga je vanzelf meer vogels zien. Je moet er de tijd voor nemen, en je fototoestel ook. Kijk eens om je heen naar hen die lichtvoetig zijn, zoals vogels, vlinders, libelles en bijen. Wat zou het heerlijk zijn om zelf ook lichtvoetiger en zorgelozer door het leven te kunnen gaan. Als ik tijdens het hardlopen ook zou kunnen zweven over de weg zonder rugpijn, dat zou helemaal een extra bonus zijn.

Please follow and like us:

About the author