Vakantie in corona tijd

Op vakantie kunnen is een luxe, of je nu ver weg gaat of thuisblijft. Kiezen waarheen blijft een luxeprobleem. We waren blij dat we onze vakantie in Mont Royal in het moezelgebied in Duitsland van mei, konden omboeken naar een midweek in augustus.

Mont Royal

De heenreis kon niet via Antwerpen en dus reden we via Maastricht en Luik richting Duitsland. Er waren veel wegwerkzaamheden en zelfs een snelweg die er ineens mee ophield, het regende en eindelijk kwamen we na 3 uur aan.

In die avond kwam gelukkig de avondzon tevoorschijn, tijd voor een wandeling in de buurt. We stuitten in het bos op de geschiedenis van deze koninklijke berg, waar ooit een burcht was gebouwd in opdracht van Koning Lodewijk de 14e. Het diende als bevoorrading voor het front aan de Rijn. De informatieborden werden meteen driftig gelezen.

Enkele restanten van de oude burcht waren er nog, daar kon je zelfs doorheen lopen zoals de foto hierboven. We vervolgden erna het pad door het bos en werden ineens getrakteerd op een mooi uitzicht. Het dorpje Wolf vlak voor de zon achter de berg verdwijnt.

We hoopten in deze week ook onze nieuwe hobby, vogels kijken, beluisteren en fotograferen, te beoefenen. In dit bos hoorden we nog vogels zingen. Thuis was de vogelstilte al ingetreden.

We zagen veel koolmeesjes en pimpelmeesjes, en gelukkig kon ik er enkele vastleggen met de zoomfunctie. (ik heb geen teletens). Later op de foto konden we hem door zijn Zorro look als pimpelmees determineren.

Een jonge putter ging vlakbij in de boom zitten

Bernkastel – Kues

Dinsdag besloten we naar het stadje Bernkastel – Kues te gaan. Hier kun je nog veel oude vakwerkhuizen zien waar Duitsland bekend om staat. Het was best druk in het stadje, er waren veel Duitse toeristen, gekomen met de auto, met de boot of met een e-bike.

In Duitsland ben je nu verplicht om in elke winkel, in elk openbaar gebouw en bij de benzinepomp een mondkapje te dragen. De drukte en de corona periode maakt het wel minder aantrekkelijk om winkels uitgebreid te bezoeken.

Omdat het warmer zou worden, besloten we de beklimming van de heuvel naar de burcht eerst te doen. We liepen door de wijngaarden naar boven over een stenen pad. Boven zou het uitzicht op de stadjes goed te zien zijn.

Overal om je heen zag je de wijnranken, het was goed te zien waar dit gebied bekend om staat. Boven gekomen, met ons tempo aangepast aan de hitte en aan onze leeftijd, zagen we de stad. Iedereen maakte in deze stenen opening foto’s met familie erin.

Ik vind een opening altijd leuk om als doorkijkje zonder mensen te fotograferen. Al ben ik geen mensen fotograaf, toch lukte het me wel om enkele Hollanders aan het lachen te krijgen die op hun verzoek door ons op de foto werden gezet.

Krov en Traben Trarbach

In de buurt van het park ligt Krov, het stadje wat we de volgende dag hebben bekeken. Elke keer als we op pad gingen kwamen we langs dit uitzichtpunt, waar je door het metalen schilderij kunt fotograferen, of juist niet. We daalden af naar het blauwe kerkje en het stadje Krov.

In het stadje wordt je echt om elke hoek doodgegooid met een wijnproeverij. Omdat we nog wilden rijden sloegen we die maar over, en namen we een lekkere ijscoupe op een terras.

Ze gebruiken als merk bij de wijn van krov een vreemd logo. Het leek me geen goede reclame voor de stad, het doet denken aan kindermishandeling.

Na gedegen onderzoek, lees google, bleek het dat de Krover nectar een Duitse naam had die is verbasterd tot een woord wat billenkoek betekent. Wie zegt dat de Duitsers geen humor hebben.

Het begon die dag al aardig warm te worden, dus we hebben even aan de rivier gezeten waar genoeg te zien was. Boten die af en aan voeren, vliegtuigen die op het water landden, vlinders die water dronken.

Er zijn weinig winkels in Krov, maar wel enkele mooie oude huizen te zien waar mooi houtwerk als decorum is aangebracht. Na het stadje togen we naar Traben Trarbach.

De poort naar de moderne brug in Traben – Trarbach is in Jugendstil stijl, maar oogt toch nogal kitscherig. We zagen in het stadje veel winkels met spirituele artikelen, en een boeddha museum. We hadden er meteen genoeg van en op de brug maakte ik nog enkele foto’s voor we teruggingen.

In de avond deden we een kleine wandeling in de buurt naar een uitzichtpunt in het bos: genaamd Eilenwerk, waar een houten hutje staat. Hier heb je uitzicht op dorpjes aan de andere kant zoals Starkenburg

De Bundesbahn zie je hier niet maar hoor je wel in het bos rijden. Hier bevindt zich de sluis waarmee het verschil in hoogte van de rivier overbrugt kan worden.

Alf en Bremmen

De volgende dag na een rustige start en enkele inpakacties, hebben we nog een klein uitje gedaan. We zaten eerst op een buitenterras in het dorpje Reil, onderaan de berg, voor een heerlijke apfelstrudel met ijs.

Na een korte rit kwamen we in het dorpje Alf. Het is petit maar huisvest toch een klein museum, en een mooie kerk die we van binnen hebben bekeken. Er waren mooie gebrandschilderde ramen met goede teksten.

We besloten om de bocht in de Moezel bij Bremmen te bekijken. De temperaturen stegen al richting de 30 dus de klim voor het uitzicht hielden we kort. Het zicht aan de rechterkant is mooi, links wat saai.

Toen we de volgende dag vertrokken naar een hotel in Bielefeld namen we nog een keer afscheid van ‘onze’ favoriete bocht in de moezel, het uitzichtpunt op het stadje Krov.

Op deze plek waren ook enkele vlinders te zien, en daar heb ik mijn topstuk mogen maken van een koolwitje. Deze foto heb ik op instagram en twitter account ceciles_foto’s gedeeld. Vooral de lichtval door zijn vleugels maakt het een bijzondere foto waar ik trots op ben. Helemaal nadat een instagram account die teksten deelt, mijn toestemming vroeg deze te gebruiken.

Bielefeld

De terugreis naar Bielefeld verliep traag. Er waren veel wegversmallingen, veel vrachtverkeer en sleurhutten die terugkeerden van vakantie. Gelukkig mag je vaak hard rijden als dat mogelijk is.

Het hotel Zum Stillen Frieden, was zoals de naam aangeeft een oase van rust en stilte vlakbij het Teutenburgerwald. Helaas hoor je wel de weg er achter, en plots ging men de grasmaaimachine aan zetten. De groenvoorziening achtervolgt me ook hier.

Tijdens het eten was het heerlijk stil en kregen we een prachtige plekje aan het kabbelende stroompje op het terras. Het eten was erg lekker, de toetjes een aanrader. De Shoko malheur was eerder een geluk bij een ongeluk.

Onze kamer was groot en ruim, met uitzicht op het grasveld en bos. Omdat het nogal heet was deden we de grote ramen wijd open. Twee hoornaars vlogen naar binnen die al snel de insecten hemel bereikten.

Ik had me nog zo voorgenomen om minder insectenvrees te ontwikkelen. Daarom fotografeer ik ze nu vaker en heb zo kevers ontdekt waarvan ik het bestaan niet kende. Hierboven de pyjamaschildwants die ik ook deelde op twitter en per ongeluk bedwants had genoemd.

De volgende morgen na het heerlijke uitgebreide ontbijt deden we ons laatste uitje, naar een naturschutzgebied wat we hadden ontdekt. Daar hoorden we nog enkele staartmezen zingen en de taigaboomkruiper volgens onze birdnet app. Het jonge roodborstje hipte bij het hotel.

Please follow and like us:

About the author