Kronenburg in de Eifel

De dag dat we besluiten naar het stadje Kronenburg te gaan, zou veel verrassends opleveren. In de haarspeldbocht erheen raakt onze navigatie truus op tilt, maar we komen goed aan.

Ras en kunst?

We parkeren beneden en omhoog lopend passeren we een info bord. Daarop lees ik de namen Himmler en Goring. Wat heeft dit ogenschijnlijk aardige stadje met de nazi’s te maken? Het schijnt dat er in 1938 door Himmler een meesterschool voor schilderkunst te zijn opgericht. Dat klinkt onschuldig, maar de rede over ras en kunst die hij hield lijkt mij verdacht. Dit alles vergeten we als we de prachtige vakwerkhuizen zien.

Ruine

Allereerst klimmen we omhoog richting de ruïne. Daar begroet ons een mooi uitzicht met aardige doorkijkjes. Een jonger en leniger model vrouw klimt op de muur, voor het maken van foto’s, maar dat gaat mij iets te ver. Als we beneden in het stadje zijn valt me meteen op hoeveel oog men hier voor detail heeft. Elke deur is van oud bewerkt hout, overal hangen bloemetjes of staan er leuke beeldjes.

Ritterhaus

De kerk is eenvoudig van binnen. Van de gebrandschilderde ramen staat zelfs een raampje open, iets wat ik nooit eerder zag. Er is een oude muurschildering van een ridder die een draak doorklieft met een verschrikte jonkvrouwe die toekijkt. Tegenover de kerk blijkt echter een gastenverblijf met de naam Ritterhaus. De verkleurde lichtblauwe foto’s die buiten hangen, lijken vergane glorie te suggereren.

Villa Kronenburg

Het theehuisje annes restaurant wat we passeren heeft een panorama terras achter, merkt mijn man op. Als we daarheen lopen ontdekken we een bijzonder hotel met een heus Romeo en Julia aandoend terras. Er zijn geen anderen gasten behalve enkele kleine ongenodigden. Drie wespen en twee soep van de dag verder ga ik de rekening betalen om schoonma voor te zijn. In de hal bij de kassa liggen van hout gemaakte engeltjes, en verkopen ze ook eifelhoning en allerlei theesoorten.

Pelgrimsroute

We lopen verder in de 2 straten die het stadje bezit en komen al aan het eind. Daar merken we op dat er een schelp hangt, met de melding pilger. We dachten aan het tv programma over de wandelingen naar Santiago, maar hier een pelgrimsroute? Toch blijkt er een route te zijn vanaf het noorden door Duitsland en Frankrijk, en dit zou de jakobsweg zijn.

Kunst uit de muur

Dan ontdekken we een omgebouwde sigaretten machine. Werd onze dochter een dag eerder nogal lyrisch over een echte oude sigaretten machine, hier is een kunstenares bezig geweest. Voor 6 euro kunst uit de muur, beter voor je gezondheid en leuk voor haar portemonnee. We zouden dit soort machines nog vaker tegen komen tijdens onze reis.

In het enige winkeltje in het stadje (dubbel enig in zijn soort) kopen we enkele souvenirs. Ik laat voor mijn verjaardag een beeld kopen door mijn man. Ik moet het wel zelf betalen, daar hij zijn portemonnee is vergeten. Ach we zijn toch in gemeenschap van goederen getrouwd, bijna 30 jaar.

Uitstraling

De vrouw toonde ons eerst een beeld van een jong verlegen meisje, maar dat leek me niet actueel. Mijn oog viel direct op dit beeld, in vergelijking met andere willow tree beelden had deze veel glitter. “Niet teveel glitter?” vroeg schoonmama. “Nee”, zei mijn man. “Ze wil eigenlijk best wel meer opvallen.”

Het verleden willen vergeten en meer willen uitstralen is ook van toepassing op het stadje zelf. Ooit is het in de oorlog misbruikt door de Nazi’s. Nu zijn we 74 jaar verder en is er een nieuwe generatie. Men geeft veel aandacht aan kunst, er is een kunst en cultuur route in september. Er worden Engeltjes verkocht, wat misschien te maken heeft met de pelgrims route. Al wil men niet meer bekend staan om wat er ooit gebeurde, toch heeft men in 2016 bij de huidige leraren opleiding dit fotobord neergezet, “opdat we niet zouden vergeten.”

Please follow and like us:

Over

You may also like...

Reacties gesloten.