Niets aan de hand toch?

Soms kijk ik wel eens naar een uitzending van Andries Knevel, een man die minder populair is in bepaalde kringen. Dat had misschien te maken met zijn rol in vroegere talkshows. Ik moet zeggen dat hij anders overkomt in de persoonlijke gesprekken met christenen die hij voert.

Op 28 mei j.l. keek ik naar een uitzending waar hij in gesprek ging met Laurina de Visser. Haar naam zei me in eerste instantie niets, maar al gauw raakte ik geboeid. Zij heeft als tiener haar beide ouders verloren door kanker, en haar emoties daarover een tijd lang onderdrukt. (uitzending

Flink zijn als jongere

Wat herkende ik meteen veel uit haar verhaal. Al was ik een paar jaar ouder, ik had ook mijn ouders jong verloren en lang in de ontkenning geleefd. Ook ik probeerde destijds sterk te zijn en door te gaan.

Het schijnt normaal te zijn dat je als rouwende jongere je verdriet niet laat zien (zegt psycholoog en schrijfster Hope Edelman). Je wilt niet zielig overkomen, en uitstralen dat je volwassen bent, dat herken ik ook bij mezelf uit die tijd.

Verhalen over rouw

Larina schreef een boek: niets aan de hand toch? Ze noemde de titel en ik voegde haar boek meteen toe aan de lijst met boeken over het verlies van je ouders. Hierna gingen er een aantal maanden voorbij tot de uitzending herhaald werd. Inmiddels had ik haar boek uit de bibliotheek gehaald en was ik begonnen met lezen.

Op haar eigen website: zegt ze over haar boek:

In het boek ‘Niets aan de hand, toch?’ laat ik verschillende schilderijen zien. Aan de hand van die schilderijen vertel ik (een deel van) mijn eigen verhaal. Ik vertel over de ziekte van mijn ouders, het overlijden van hen, maar vooral over de tijd waar ik daarna doorheen moest. Rouw, eenzaamheid, verlies, pijn. Maar ook hoop en nieuwe levensvreugde zijn allemaal thema’s die voorbij komen. Naast het delen van mijn eigen verhaal geef ik ook theorie mee over rouwen en verlies. Extra bijzonder aan het boek is dat ik verschillende jongeren heb gevonden, die ook een stukje van hun kwetsbaarheid delen.

Het boeiendste aan haar boek vind ik haar persoonlijke verhaal, haar schilderijen en de teksten die ze in het boek heeft opgenomen. De theorie over rouw en de andere verhalen die ze tussendoor plaatst vind ik een wat lastige onderbreking. Daarom heb ik besloten om allereerst haar eigen verhaal door te lezen.

Houd een kamer vrij voor je verdriet

Wat ik mooi vind is haar openheid over haar emoties en haar keuze om gesprekken aan te gaan met een therapeut/verliesdekundige. Dat zou ik elke jongere aanraden die worstelt met verlies. Het is geen teken van zwakte, maar juist een teken van kracht. Ze citeert een stukje uit het liedje van Claudia de Breij (mag ik dan bij jou). Ze ontdekte dat er een klein kind in haar leefde, die verdriet en eenzaamheid meenam. Toch mocht dat meisje komen schuilen, ze hield een kamer voor haar vrij.

Ze ontdekte dat ze zichzelf was kwijtgeraakt omdat haar lichaam op was, na haar doorgaan met studeren en werken. Ze heeft toen besloten om haar baan in het onderwijs op te zeggen en tijd voor zichzelf te nemen. Dat pakte heel goed uit, al was dat moeilijk lijkt me, er kwam veel verdriet en pijn naar boven. Het nam veel tijd in beslag en langzaam liet ze meer mensen toe in haar innerlijk, ging de hangbrug omlaag van haar kasteel, iets wat zelf als metafoor aanhaalt.

Verliesdeskundige wordt je niet zomaar


Er zijn maar een paar letters verschil tussen verloskundige en verliesdeskundige. De een helpt bij het geboren worden en de ander na het sterven. Laurina zegt: Ik had geen ouderlijk huis, ik kreeg wel een hemels dak . Helaas was ik als twintiger niet zo verstandig om tijd voor mijn rouwverwerking te nemen. Met een rouw en verliesdeskundige heb ik nooit gepraat, als die al makkelijk te vinden waren in de jaren tachtig. Het bijzondere aan Laurina’s verhaal is dat ze ervoor koos om er zelf een te worden.

Aan het eind van het boek geeft ze enkele tips hoe je om kunt gaan met jongeren die rouwen. Ze noemt een paar boeken die haar hebben geinspireerd en bemoedigd. Kijk dat spreekt me weer bijzonder aan. Mijn tip en gedachte daarbij is: “Praat met anderen over je verdriet, of laat een boek tot jou spreken”

Please follow and like us:

Over

You may also like...

Reacties gesloten.