Het onvergeeflijke vergeven

Op 2e paasmorgen nadat ik mijn aangebrande brunch broodjes op had, keek ik naar de herhaling van Kro Kruispunt van 1 april (link uitzending gemist)  Titel: het onvergeeflijke vergeven. Een goede titel, want wie zou ooit de moordenaar van een dochter en kleinzoon kunnen vergeven?

Deze uitzending kwam voor mij heel dichtbij (zie mijn boek Tot zwijgen gebracht). Bovendien werd het uitgezonden rond de sterfdag van mijn vader. Ik was geraakt door de Amerikaanse Christelijke vrouw: Agnes Furey, die laat zien wat de invloed is van een moord op een nabestaande. Al gaat deze uitzending met name over haar keuze voor vergeving en wat dit voor effect had op de dader.

Schrijven als therapie

Toen haar dochter en kleinzoon werden vermoord in 1998, kwam ze in een periode van shock en diep verdriet. Na een tijdje begon ze er over te schrijven. “Als ik het even niet weet, geeft mijn pen op papier de richting aan. Mijn pen dient als kompas. Mijn pen is mijn cartograaf, het papier mijn typografie.” Uiteindelijk begon ze in 2005 ook de dader in de gevangenis te schrijven, in het kader van een herstelprogramma. Ze wilde niet dat hij de doodstraf kreeg. Ooit had haar dochter deze man geholpen en als zij iets in hem zag, moest hij de moeite waard zijn als mens, ondanks zijn daad. Van deze briefwisseling en hun gezamenlijk herstelproces is een boek verschenen (Wildflowers in the median).

Wat bepaalt je identiteit?

In deze uitzending toont men gelukkig geen akelige beelden, zoals zogenaamd de moord ‘laten zien,’ zoals men in sommmige programma’s doet. Er is een kort interview met de vrouwelijke pastor van Agnes haar kerk, De dader die een levenslange gevangenisstraf uitzit, komt veel aan het woord. Emotioneel zijn de beelden waar hij huilend vertelt dat hij door het contact met Agnes via haar brieven, heeft ervaren dat zijn identiteit niet ‘moordenaar’ is, maar mens. (zie ook filmpje instagram feed)

“Agnes was de eerste persoon die zei: jij bent geen moordenaar. je hebt iemand vermoord, dat is wat anders. Voor die tijd kon ik dat niet echt zien. Ik zag mezelf als een killer en dacht zo te moeten leven. Wat betekent dat als je jezelf zo ziet?. Dat was niet wie ik was. Ik heb een afschuwelijke fout begaan. en heel lang heb ik die fout als een stempel op mij laten drukken. Agnes maakte daar een eind aan. Toen ze dat deed, kon ik beginnen om mezelf te zien als een man, als mens. Dat was het begin van een veranderingsproces”

Deze man neemt inmiddels deel aan een programma om andere gevangenen te laten zien wat hun daad voor invloed heeft op slachtoffers en nabestaanden. Toch mag hij Agnes nog steeds niet ontmoeten, dat wordt tegengewerkt door het rechtssysteem. Agnes hoopt dat dit op een dag nog zal gebeuren. Ze schrijven en bellen met elkaar en samen schreven ze het boek: wildflowers waarover later meer.

Vergeving en herstel

Zelf heb ik nooit deelgenomen aan een herstelprogramma, die waren er volgens mij niet eens in de jaren tachtig. Ik ben nooit op de hoogte gehouden van het wel (of niet)-bevinden van de dader die mijn vader heeft gedood. Zelf koos ik voor vergeving omdat dit goed was voor mijn herstelproces en dit mij als christen was onderwezen. Het zorgt dat de focus gaat naar jouw verdriet en herstel ipv naar wraak. Recht halen op de dader is de taak van de overheid. Helaas worden niet alle zaken opgelost en zijn er veel fouten gemaakt in bepaalde zaken. Dat is voor nabestaanden extra pijnlijk. Daarin heb ik dan weer ‘geboft’ daar het in een week was opgelost en ik het eerder ‘los’ kon laten. Los zet ik tussen aanhalingstekens omdat je natuurlijk levenslang hebt als nabestaande (een dader in Nederland echter nooit).

Het was een indrukwekkende uitzending. Het is heel moedig wat deze vrouw deed, en nog steeds doet op haar hoge leeftijd (Deze gepensioneerde verpleegster is nu 81 jaar). Ze heeft haar eigen trauma verwerkt en haar verdriet omgekeerd tot een zegen voor anderen. Een groot voorbeeld, een bijzondere docu. Een aanrader!

Heb je interesse in andere boeken die geschreven zijn door Nederlandse nabestaanden van een moord. Die boeken verzamel ik op mijn pagina rouw na moord  ook zet ik daar linken naar artikelen in de media over dit thema.

 

 

 

Please follow and like us:

Over

You may also like...

Reacties gesloten.