Boekpresentatie

Boekpresentatie

Al maanden van te voren begon ik met de voorbereidingen van mijn boekpresentatie van: “Tot zwijgen gebracht.” Allereerst het verzamelen van emails van familieleden en vrienden/bekenden. Daarna op zoek gaan naar een geschikte ruimte, wat resulteerde in een oude kerk in Dordrecht; Bonfire(voorheen Bibelot) Dit ligt op de hoek wijnstraat/schrijversstraat wat een goede combinatie is.

Ondertussen werd de laatste hand aan de drukproef gelegd, en precies twee weken van te voren waren de boeken binnen! Dat was een feestelijk moment! De datum van de presentatie kroop dichterbij. De week ervoor maalde de speech herhaaldelijk door mijn hoofd wat wat slaapgebrek gaf. Het enige wat ik nog moest doen was lekkere cakes bestellen en tot rust komen.

Dordrecht

De 18e november had ik uitgekozen als dag van de presentatie omdat het rond mijn vaders verjaardag ligt. Laat nu net toevallig ook de sint die dag in Dordrecht aankomen. Hij had dat niet eerst met mij overlegd. Geen nood, via de noord-oost kant kon je Dordrecht wel binnenkomen.

Mijn vriendin, artieste Frida Bowen die ook speelde bij mijn eerste boek, was opnieuw bereid om voor aanvang gitaar te spelen. Het zorgde meteen voor een gezellige sfeer bij binnenkomst.

Bij de deur ontving ik iedereen persoonlijk, veel mensen had ik jaren niet gezien. Vanuit het hele land kwamen familieleden en vrienden o.a. uit Groningen en Brabant en Overijssel en Zuid Holland en Utrecht. Ik waardeer het heel erg dat ze speciaal voor mij kwamen. Mijn tante van 85 jaar die mijn vader nog lang gekend heeft, was er ook. Het werd tegelijk een kleine familie reunie. Dat maakte wel dat ik ze moest los rukken uit hun gesprekken om mijn speech te beginnen.

Speech

In mijn verhaal noemde ik o.a. mijn gemengde gevoelens bij het uitkomen van het boek. Aan de ene kant ben ik blij dat het boek er eindelijk is, het voelt als een coming out. Aan de andere kant had ik dit boek liever niet hoeven schrijven, dan had mijn vader nog geleefd. Hij is door zijn akelige dood echter al jaren lang doodgezwegen en die dubbele dood heeft hij zeker niet verdiend! Ik breng hem met dit boek opnieuw een beetje tot leven, ook voor zijn kleindochters die noch hem (noch mijn moeder) ooit gekend hebben.

Ik liet de stok van mijn vader zien, die hij gebruikte om tijdens vakanties in Oostenrijk en Zwitserland te wandelen. Deze stok heb ik genoemd in het boek, je kunt er van die blikken plaatjes op vastmaken die je als souvenir kan kopen. Aan het eind van het boek staat een verhaal, waarin ik vertel dat we zijn geboorteplaats bezoeken. Daar heb ik als souvenir een blikken plaatje van zijn geboorteplaats gekocht en deze thuis symbolisch als laatste plaatje op de stok bevestigd. Daarnaast is Stok mijn achternaam, en had ik een stok achter de deur (mijn man) als ik het op wou geven om verder te schrijven over mijn vaders dood.

Aan de hand van de poster van de cover van het boek vertelde ik over de relatie met mijn vader, die letterlijk afstandelijker was. Aan mijn moeder was ik daarentegen veel meer gehecht. Op de cover van Het verdwenen thuis zie je mijn aanhankelijkheid. Al was de band met mijn vader anders, dat maakt zijn sterven niet makkelijker. Vooral niet door de manier waarop hij stierf. De shock van toen heeft lang in mijn lichaam opgeslagen gezeten. Deze kwam er zuchtend uit tijdens het schrijven.

Personages

De namen van de personages heb ik daarna uitgelegd. Het hoofdpersonage Mirna (wat vrede betekent) ben ik. Mijn vader heeft in het boek de naam Clemens gekregen, wat zachtmoedig, toegevend, genadig betekent. Pas aan het eind komt de onbelangrijkste persoon aan bod: de dader, die noem ik Savas (wat oorlog betekent). Ik had het boek Oorlog en Vrede kunnen noemen, maar die titel is al gebruikt. Bovendien is Tot zwijgen gebracht, veel treffender. De dader dacht misschien dat hij niet opgespoord zou worden, door mijn vader onnodig te doden voor 200 gulden. Maar dat is hem niet gelukt. De bewijzen spraken voor zich en hij werd destijds heel snel opgepakt. Mijn vaders dood heeft mij tot zwijgen en schaamte gebracht als nabestaande/slachtoffer. Maar die tijd is nu voorbij!

Mijn doel met dit boek is niet om: “verhaal te halen” of een “oude rekening te vereffenen”. Ik wil mijzelf het spreekrecht teruggeven, een recht wat ik nog niet had in de jaren tachtig. Dat recht bestond toen nog niet wettelijk. Tegelijk had ik toen ook nog veel moeite ermee om mijn mening in het openbaar te delen, maar dat is geleidelijk aan veranderd.

Het glas heffen

Aan het eind las ik een stuk voor over het hotel waar ik in 2015 opnieuw over mijn vaders dood ging schrijven. Ik had een jaar lang afstand genomen omdat ik het dossier over mijn vaders dood voor het eerst had ingezien. Ik raakte daarvan tijdelijk opnieuw in de rouw. In dat hotel in 2015 had ik grote twijfels of ik wel met het schrijven door moest gaan. Dat voorgelezen gedeelte sloot ik af met het volgende stuk.

Een vrouw zei: “Door je vaders dood naar buiten te brengen, herstel je zijn eer. De eer die hem zo hardhandig is ontnomen.” Mijn besluit is genomen. Ik pak mijn glas in mijn rechterhand. ‘Lechaim, op jouw tweede leven, papa,’ zeg ik hardop en ik hef mijn glas sinaasappelsap op naar een denkbeeldig persoon tegenover mij. Mensen aan de andere tafel kijken mij vreemd aan. Who cares? I rest my case.” 

 

Aan het eind van dit stuk hief ik ook het glas in het echt (Foto vlak ervoor) op het herleven van mijn vader door dit boek. De officiele eerste exemplaren van de verkoop die dag, heb ik aan mijn dochters aangeboden. Zij hadden ook voor lekkere gezonde hapjes gezorgd, waar veel van werd genoten. Mijn vader zou trots geweest zijn op zulke mooie lieve kleindochters. (foto op prive account)

signeren

Na de speech kon ik driftig gaan signeren. Er vormde zich al gauw een hele rij, maar we waren een goed team; mijn man deed de financiele kant en ik de schriftelijke en woordelijke kant. Ook gaf ik na het signeren een boekenlegger, magazine van de uitgeverij en een tasje mee. Sommige mensen kochten meteen exemplaren voor overige familie en vrienden. Ook mijn 1e boek werd nog aangeschaft (daar had ik wel meer van kunnen meenemen).Na twee boeken kan ik mijn website nu terecht; ceciles boeken noemen.

Een van de vele bossen prachtige bloemen die ik kreeg, was van een vriendin die ik al bijna 40 jaar ken. Haar boodschap op het kaartje zegt alles:” Van harte gefeliciteerd met je boek, het doorbroken zwijgen, je ontwikkeling” 

Mustreads

De boekblogger van mustreads was speciaal voor mij gekomen. Van haar kreeg ik een mooie kaars met een afbeelding van het boek en de uitgeverij. Het zou jammer zijn om die meteen op te branden voor de donkere dagen, dus voorlopig laat ik hem onaangetast staan.

Bedankt iedereen die er was en een bijdrage heeft geleverd, zoals Frida Bowen en de mensen van Bonfire! Voor iedereen had ik een bedankje voorbereid, die men mee kon nemen bij de uitgang.

 

NB Je kunt het boek nog steeds gewoon bij mij (gastenboek) kopen voor 14,50 en 3 euro verzendkosten. Ook met ideal via de uitgeverij. Zie voor meer info over het boek de pagina Tot zwijgen gebracht

 

Please follow and like us:
error

Over

You may also like...