Tot zwijgen gebracht

Daar is hij dan, het boek staat nu echt op de site van de uitgeverij. Nu kan ik niet meer terug. Het is niet meer nodig om geheimzinnig te doen over mijn boek, of over mijn verleden. Er is niets om me voor te schamen! Waarom zou het slachtoffer of de nabestaanden daar last van hebben? Het is toch de dader die zich moet schamen!  Mijn gevoelens na mijn vaders dood, of het wegdrukken daarvan, zijn beschreven in mijn boek. De complete persoonlijke reis met mijn ervaringen heb ik creatief verwerkt tot een spannend boek: ‘Tot zwijgen gebracht: de zaak van mijn leven.’

Gemengde gevoelens

Vandaag zaterdag 14 oktober kwam de proefdruk binnen. Op de foto houd ik voor het eerst de boeken in handen. Aan de ene kant ben ik blij, tegelijkertijd heb ik gemengde gevoelens. Maar nu het zover gekomen is, geef ik niet op. Meteen ben ik losgegaan op facebook en kreeg ik positieve feedback. Misschien zijn sommige mensen verbaasd dat ik het op deze manier aanpak. Het is echter geen doen om het iedereen die ik ken persoonlijk te vertellen. Het kan pijnlijk zijn om elke keer de nare details te moeten delen. Om die op te schrijven was al heftig genoeg.

Mijn Vader

Op de cover zien jullie mijn vader die kijkt naar de persoon die de foto maakt. Mijn blik is gericht op het meer en ik heb volgens mij een fototoestel in handen. Die afstand tussen ons geeft aan, hoe onze relatie was. Niet heel verbonden of close. Dit in tegenstelling tot de band met mijn moeder waar ik al eerder een boek over schreef. (zie: Het verdwenen thuis).

De relatie met mijn vader was gecompliceerd, hij was van twee generatie eerder. Hij kreeg een soort opvoeding waarin voor het delen van emoties geen ruimte was. Als kind begreep ik hem niet, en we konden elkaar niet altijd goed bereiken. Toen hij jaren na mijn moeders dood, omkwam door een misdrijf, gaf mij dat extra gevoelens van schuld, omdat ik me had voorgenomen voor hem te zorgen. Al gauw praatte ik niet meer over hem, door zijn akelige dood. Zijn dood werd een geheim wat ik niemand durfde te vertellen.

Toen ik bijna 25 jaar na zijn dood er over wou schrijven, dook ik eerst in mijn oude dagboeken. Al gauw bleek dat ik in heftige periodes minder in staat was om woorden te geven aan mijn emoties. Om meer informatie te krijgen over wat er precies gebeurd is, diende ik een aanvraag in om het officiële dossier van de zaak in te zien. De feiten die ik te lezen kreeg waren zo heftig, dat mij dit opnieuw in een korte periode van rouw bracht. Na een tijd van afstand vond ik dat het verhaal toch verteld moest worden, de tijd van zwijgen was voorbij!

Ik had (nog) geen spreekrecht

In de jaren tachtig had je als nabestaande of slachtoffer nog geen spreekrecht in de rechtszaal. Dat is de laatste jaren gelukkig veranderd. Toen ik eindelijk leerde om mezelf meer uit te spreken, veranderde ook deze wet. Het leek wel gelijk op te gaan; de verandering van mijn emotionele en wettelijke spreekrecht.

Met dit boek wil ik geen ‘verhaal halen’ of een ‘oude rekening vereffenen.’ Daarom heb ik alle namen, data en plaatsen aangepast. Mijn eerste doel is om mijzelf en anderen, hun spreekrecht terug te geven. Een recht dat slachtoffers en nabestaanden eerder niet hadden, en waar ik zelf nooit eerder gebruik van heb gemaakt.

Hiernaast een voorbeeld pagina uit het boek. In deze scene hoor ik voor het eerst wat er gebeurd is met mijn vader, als ik door de politie wordt opgewacht bij zijn flat…

De eerste reacties en recensies zijn te lezen op de pagina Tot zwijgen gebracht  Daar kun je ook de eerste hoofstukken lezen en een filmpje van mij zien. NB bestellen kan via de uitgeverij. 14,50 en 3 euro verzendkosten of via mij (info@cecilesboeken)

 

 

 

Please follow and like us:

Over

You may also like...