boek per week lees challenge

Leeschallenge boek per week

Aan het begin van 2018 had ik een paar goede voornemens, zoals minder op mijn mobiel kijken. De boek per week lees – challenge leek mij een goed plan. In Januari is het gelukt om dit te volbrengen. Hierbij vier korte en een lange boekbesprekingen over de 5 boeken die ik las in januari 2018 met nog een extra leestip.

1. De herontdekking van het lichaam, Bregje Hofstede

 uitgever: Cossee, 2016

Het eerste boek had ik al snel uit, maar het was dan ook redelijk dun. Dit is een filosofisch essay waarin ze beschouwt hoe ze vervreemd is geraakt van haar lichaam en een burnt out kreeg. Een thema wat zeker meer aandacht verdient. Bregje deelt wat wandelen voor haar doet en beschrijft ook haar bijna me-too ervaringen als vrouw alleen in het midden-oosten. Het blijkt al gauw dat iemand in een vrouwelijk lichaam andere dingen meemaakt dan een mens in een mannelijk lichaam.

Citaat uit het boek: “Mijn lichaam was iets dat mijn hoofd ronddroeg, hinderlijk traag overigens, en mijn pen vasthield, een noodzakelijk kwaad”

Wat me tegenviel was dat het weinig concrete inhoud bevat, bijvoorbeeld hoe je meer verbinding maakt tussen je lichaam en geest/ziel. Behalve dan het gedeelte over het wandelen. Ik ben nogal pragmatisch ingesteld wat dat betreft. Ik werd op dit boek geattendeerd door een kort gesprek met haar bij een tv programma (de wandeling?) Mooi en diepgaand beschreven.

2. Haar naam is Poppy Day. Amanda Prowse

uitgever: Aerial media company, 2015

Dit type romantische boeken zie ik vaak voorbij komen in de bibliotheek, maar zou ik zelf nooit uitkiezen. Omdat mij door mensen van de bibliotheek dit boek werd aangeraden besloot ik het eens te wagen. Ik heb meestal slechte ervaringen met boeken die anderen aanraden, omdat iedereen toch een verschillende smaak heeft, maar dit boek las ik in een paar middagen uit.

Het boek gaat over Poppy Day, een vrouw wiens man uitgezonden is naar Afghanistan en vermist raakt. Er zitten een aantal verrassende ontknopingen en gebeurtenissen in. Het is geen gewoon romantisch boek, het past eerder bij spannend of psychologisch. Sommige situaties zijn wat onwerkelijk, zoals haar hulp bij de bevrijding van haar man. Ook zijn ractie als blijkt dat zij daarvoor een grote prijs heeft moeten betalen vind ik vreemd. Goed geschreven en spannend.

 

3. De zoon van de woordbouwer/Frank Herzen,
Uitgever: Corrie Zelen, 1969

Begin jaren 70 kreeg ik dit mooie jeugdboek cadeau. Als kind las ik het twee keer om de diepgang beter te begrijpen, iets wat ik toen nog zelden deed. Het is een allegorie, een sprookje van een levensreis die een jongen moet maken. Zijn vader de dichter geeft hem daarvoor een kistje met letters mee. Elke keer als hij een speciale gebeurtenis meemaakt zoals eenzaamheid, schoonheid, nederigheid licht de eerste letter van het woord op. Behalve veel diepgang zit er ook humor in zoals de twee volken die in vrede leven omdat de oorlog zoek is, ze weten zich geen raad daarmee. Kleine woord lost het raadsel op door zijn wijsheid en wordt gaandeweg een volwassen man.

Frank Herzen is een pseudoniem van Frans van Emmerik, hij overleed in 2007 op 84 jarige leeftijd. Hij liet een uitgebreid oeuvre achter, schreef tientallen jeugdboeken, romans, hoorspelen, toneelspelen en scripts voor televisie. Dit boek was in 1970 het beste jeugdboek van het jaar (CPNB) Tijdens het herlezen zag ik gelijkenissen met mijn eigen leven. Ik moest ook al redelijk vroeg in mijn leven zonder ouders op pad en leren om zelf woorden te geven aan mijn levenservaringen.  Een aanrader voor jeugd en volwassenen! Met bijzondere pentekeningen gemaakt door Rob Vlaanderen.

4.  De pianiste van theresienstadt. Alice herz-Sommer en Caroline Stoessinger

In dit boek staan de muziek, de kunst en de hoop centraal, niet de verschrikkingen in de kampen zoals o.a Theresienstadt. Zo heeft de 108 jarige hoofdpersoon Alice Herz Sommer zich altijd gepresenteerd, geen aandacht aan het verleden geven, maar doorgaan met muziek. Het maakt het boek daarom anders dan de meeste boeken waarin de holocaust het hoofdthema is. Alice is een bijzondere vrouw die ondanks al haar moeilijke ervaringen in het leven, toch een hoge leeftijd heeft bereikt (in 2014 stierf ze op 11 jarige leeftijd) en met haar muziek en persoonlijkheid voor veel mensen belangrijk was. Een boeiend boek met boeiende stukken geschiedenis uit Tsjechie die je zelden in andere boeken leest. Een aanrader.

Alice Herz komt uit Praag en trouwde met leopold Sommer. Ze werd in 1943 naar het concentratiekamp van Theresienstadt gestuurd, met haar man Leopold en zesjarige zoon. Haar man overleed een jaar later in Dachau. Na de oorlog laaide door president Benes het anti semitisme op in Tsjechoslowakije (later Tsjechie). Ze besloot  in 1949 naar Israel te emigreren waar ze professioneel pianiste was en muziekles gaf. Omdat haar zoon later in Londen ging wonen vertrok ze in 1986 ook daarheen. In 2012 verscheen het boek A Century of Wisdom(De pianiste van Theresienstadt) waar Caroline Stoessinger haar verhaal verteld. De film “The Lady in Number 6 Music Saved My Life”, over haar leven, werd in 2014 genomineerd voor een Oscar voor Beste Korte Documentaire en won deze. (bron; Wikipedia) Nu ben ik na het boek, erg benieuwd naar de film!

5. Kazernekind: de geschiedenis van een Moluks gezin in Nederland. Marlies Melekamp.
uitgever; Artemis &Co, 2012.

De schrijfster van het boek is schoonmoeder van een aantal Molukse mensen,  en schrijft een boeiend en goed geschreven boek over een interessante geschiedenis waar te weinig over gesproken of geschreven is. Het leven van de Molukkers in Nederland wordt verteld aan de hand van het leven van Jo Polnaya. Zij is dochter van een militair van de KNIL en groeit op in een kazerne op Java. Later trouwt ze met een man die ook bij de KNIL gaat werken (Kon. Ned Indische leger). Al jong moet Jo alleen de zorg voor haar kinderen dragen als haar man in de oorlog vecht aan de kant van Nederland. Zij is door haar ouders naar een school gestuurd waar ze Nederlands leerde, haar man spreekt die taal niet. De Molukkers die voor Nederland hadden gevochten wilden na de oorlog terugkeren naar hun geboortegrond in de Molukken. Dat werd onmogelijk gemaakt door Soekarno die bang was dat ze zouden strijden voor een vrij Molukken, los van Indonesie.

Kamp Schattenberg

De Nederlandse overheid beloofde dat de Molukse KNil-ers tijdelijk naar ons land kon komen, totdat de vrije Molukken een feit zouden zijn. Een belofte die Nederland m.i. nooit had mogen doen en niet waar kon maken daar zij geen zeggenschap meer hadden over IndonesiĆ«. Jo en haar gezin komt met vele anderen in kamp Schattenberg (oude Westerbork), dat ‘geschikt’ gemaakt werd voor de groep Molukkers met hun grote gezinnen. Jo probeert met een mini-toko wat geld voor haar gezin (11 kinderen) bij te verdienen. Haar man probeert in de natuur aan inkomsten te komen, maar weigert in eerste instantie voor de Nederlanders te gaan werken.

Uiteindelijk woont deze groep Molukkers 15 jaar in het kamp, waarna de gezinnen worden verdeeld over diverse wijken in Assen. Na heel veel politiek gesteggel blijkt dat er geen vrij Molukken komt, toch blijft men tegen beter weten in erop rekenen dat Nederland dit zal bewerkstelligen. Het is vooral een deel van de 2e generatie Molukkers, de jongeren die voor onrust en vechtpartijen zorgen. Zij strijden voor een vrij Molukken en dit komt tot uitbarsting in de twee treinkapingen, die van Wijster waarbij men twee onschuldige burgers dood, en die van de Punt, daar worden de kapers zelf gedood (of dit terecht was, kwam onlangs weer in het nieuws).

Kapingen en Gijzelingen

In het boek wordt verteld over de gijzeling van de kinderen in Bovensmilde, waaraan een zoon van Jo meedoet; Tommy. Dit is een shock is voor het hele gezin, daar men totaal niet wist van zijn plannen. Hij krijgt tien jaar maar komt vervroegd vrij. In 2016 zag ik een uitzending van de evangelische omroep: de verandering, waarin volgens mij deze zelfde Tommy vertelde over zijn leven. Men organiseert voor hem een ontmoeting als verzoening met een van de vrouwen die als kind gegijzeld was op de school. Toen de vrouw sprak dat ze haar hele leven al nachtmerries en trauma’s had en therapien had gehad i.v.m. de gijzeling in Bovensmilde, mistte ik bij hem zichtbare reacties zoals schuldgevoel of berouw. Ook in een uitzending met Molukkers over de treinkaping bij de punt viel het me op dat men het vooral over de ‘goede zaak’ had, en het feit dat de Nederlandse overheid de kapers neerschoot. Men uitte weinig afkeuring over het kapen en gijzelen van onschuldigen. Nog een recensie over dit boek

Nederlands Indie

Omdat ik een nazaat van een Nederlands-Indische moeder, viel me in dit boek pas echt goed op hoe groot de verschillen zijn tussen die twee groepen repatrianten uit Nederlands-Indie. De Nederlands Indische mensen waren van Hollandse oorsprong, spraken de taal en kenden de gewoonten en keerden terug naar het land van hun voorouders. Zij zaten tijdens de oorlog jarenlang in kampen opgesloten en waren na de oorlog veelal alles kwijt. Ze keerden gedwongen terug, maar de Nederlandse overheid hield lang hun terugkeer tegen. Zij moesten alles zelf betalen, hun terugreis, de kleren die ze ‘kregen’, de huur van de pensions. Toch klaagden ze niet en integreerden snel, al werden ze vaak onderschat en neerbuigend behandeld. Er zijn vele voorbeelden van ingenieurs die als magazijnmedewerkers gingen werken. Zij demonstreerden nooit en maakten geen vuist als hen onrecht werd aangedaan. De ouders zwegen en probeerden zo gauw mogelijk te integreren. De 2e generatie (zoals ik zelf, al ben ik lang na de oorlog geboren) hoorden pas veel later wat er gebeurd was met hun ouders.

Als je meer wilt lezen over deze twee groepen mensen uit Nederland Indie, lees dan het boekje Met vlag en rimpel van Griselda Molemans uit 2004. Het  hoorde bij de uitzending van Teleac: Met vlag en rimpel: erfgenamen van Indie, uit 2003? In het gedeelte over de Molukkers wordt gepleit voor meer aansluiting tussen deze twee groepen. “Soms heb ik het idee dat wij Molukkers een beetje stilstaan, onze kansen laten liggen, terwijl de groep Indische nederlanders zijn kansen juist wel grijpt,” zegt een Molukse vrouw daarin. Laten we hopen dat dit anno 2018 niet meer van toepassing is.

Please follow and like us:
error

Over

You may also like...

Reacties gesloten.